Aan mijn terras staat een pêcheboom. Hij oogt als een zeer oude boom, maar dat is hij eigenlijk niet. Niet de mossen maken hem oud, maar de takken die boven mij als stille vingers naar de lucht wijzen — verstild, gestorven, maar niet vergeten.
Gezaaid
Volgens de buurman is de boom nooit geplant, maar gewoon door de natuur gezaaid. De vorige eigenaar liet hem rustig zijn gang gaan, zonder te weten of hij wel lekkere pêchen zou voortbrengen. Fruitbomen worden meestal geënt: zo maak je een kloon van een goede variëteit en krijg je gegarandeerd fruit met dezelfde, smakelijke eigenschappen. Een gezaaide boom is dus altijd een beetje een gok.
Dood of levend?
De buur wees me erop dat de bovenste takken dood zijn en dat ik ze eigenlijk zou moeten verwijderen. Op school leerde ik echter dat dood hout een bron van leven is: talloze kleine organismen vinden er voedsel en schuilplaatsen. Het is een huis, een tafel, een schuilplaats voor al wat klein en kruipend leeft. Daarom laat ik de takken hangen. Enkel wanneer ze een gevaar vormen, zullen ze moeten wijken.
Pluk
Dit jaar hing de boom vol pêchen, en eind augustus was het tijd om te proeven. O o o… wat zijn ze zoet en sappig! Moge deze boom nog vele jaren dragen, en moge zijn dode takken blijven herinneren dat leven en dood samengaan.
