Via de verantwoordelijke voor Les ateliers de création die ik volg, kreeg ik een uitnodiging om de documentaire Le village qui voulait replanter des arbres van Brigitte Chevet te bekijken in de cinéma van La Châtre. Het was een voorstelling in de vorm van een ciné-débat.
Naar de cinéma
Na meer dan 15 jaar ben ik nog eens naar de cinéma geweest. De uitverkorene was cinéma Lux, in een fluweelblauwe zaal. Jawadde dadde!
Het begon met een paar tegenvallers. De cinéma heeft een kleine entree waarbij je, na het kopen van het ticket — vooraf online kopen is onbestaande — verplicht via rechts rechtsomkeer moest maken richting ingang van de zaal. Hierdoor passeerde je de ingang en moest je de wachtrij aan het loket dwarsen. Omdat er niets digitaal is, weet men ook niet hoeveel tickets er al verkocht zijn en dus hoeveel plaatsen er nog vrij zijn. Men kwam dit manueel controleren. Resultaat: de voorstelling begon met maar liefst twintig minuten vertraging! 🙄
Op pensioen
Toen ik de aanwezigen in de zaal in me opnam, voelde ik me gepensioneerd. Weinig mensen jonger dan vijftig jaar aanwezig. Spijtig dat men jongeren hiervoor niet warm kan maken.
Documentaire
In de documentaire Le village qui voulait replanter des arbres volgen we een jonge ambtenaar in Martigné-Ferchaud die zich, in samenspraak met landbouwers, bezighoudt met het heraanplanten van verdwenen heggen. Omdat er vandaag o.a. problemen zijn met de waterkwaliteit van de waterlopen en er veel erosie is, komt men meer en meer tot het besef dat de verdwenen heggen functioneel van belang zijn.
Debat
Het debat verliep, net als de start, wat chaotisch. Er waren namelijk maar twee micro’s, waarbij de micro van het panel op het podium heen en weer ging naar een vraagsteller. De stiltes waren niet bevorderlijk voor het debat. De receptie achteraf maakte veel goed. Het panel bestond uit afgevaardigden van natuurverenigingen en 2 lokale landbouwers die recent heggen hebben aangeplant.
De conclusie die ik uit het debat trek, is dat het probleem vooral in het onderhoud van de heggen zit. Dat is namelijk zeer tijdrovend. Een mogelijke oplossing is de heggen laten uitgroeien en ze om de vijf jaar -elk jaar een ander gedeelte- te kappen en te gebruiken voor biomassa. Het gevaar loert echter om de hoek: dit mag niet op industriële schaal gebeuren.
Toekomstplannen?
Weet je wat het leuke is? Mijn project draait rond (bio)diversiteit. Het is dan ook fijn om te zien dat er nog mensen met dit onderwerp bezig zijn.