Tijdens de apéro na het vrijwilligerswerk in Parc des Parelles vertelde vrijwilligster Françoise dat er in de regio elk weekend een café dansant is, wat ze prachtig vindt. Een stukje geschiedenis.
Cafe dansant
Vroeger hadden veel cafeetjes een zaal waar vaak dansavonden werden georganiseerd. In die tijd was het de ontmoetingsplaats bij uitstek. De cafeetjes waren een sociaal centrum: men vierde er bruiloften, kermissen, bals en verenigingsfeesten. Tot begin jaren ’70 lag het sociale hart vooral in cafés; daarna versnelde de verschuiving naar de Salle des Fêtes.
De tragiek van een verwoestende avond
Op 1 november 1970 sloeg het noodlot toe. Een zware brand brak uit in discotheek Le 5-7 in Saint-Laurent-du-Pont (Isère), met 146 dodelijke slachtoffers. Dit kwam vooral door zeer brandbare materialen, maar ook door geblokkeerde uitgangen, een onveilig ontwerp en de grote drukte.
De gevolgen
Niemand voorzag wat daarna zou volgen. De brandveiligheid werd fors aangescherpt: nooduitgangen, brandwerende materialen, capaciteitslimieten, vluchtwegen en technische installaties werden streng gereguleerd. Veel, vooral kleinere, danszalen sloten de deuren. Dorpsbewoners waren voortaan aangewezen op de gemeentelijke Salle des Fêtes. Zo verschoof het sociale hart van de gemeenten van de cafeetjes naar de gemeentelijke zaal.
En nu?
En toch heeft het café‑dansant (thé dansant) zijn hart niet volledig verloren — dankzij een lokale familie die elk weekend met hun demontabele dansvloer van dorp naar dorp trekt, blijft de dansvloer draaien en klinkt de muziek tot in de late uurtjes; wat begon als een noodoplossing is uitgegroeid tot een traditie, waarbij jong en oud samenkomt in cafés en salles des fêtes om te blijven dansen alsof er geen regelgeving bestaat.
Allez Lieven wat houd je tegen. Hop met de beentjes.
Dansen en ik, 😬