Na zes weken studeren en examens kom ik tot rust in mijn tuin. Met mijn eigen ogen stel ik vast: de natuur heeft de mens niet nodig—ze redt zichzelf moeiteloos.
De serre is zoek
Na zes weken blijkt het gras in de tuin bijna even hoog te staan als de nok van de serre. Niet alleen gras trouwens: ook klaprozen laten zich zien. Volgens de theorie verschijnen klaprozen op plekken waar de grond is omgewoeld. En ja hoor—dit klopt. Alsof mijn tuin, zonder pardon, mijn lessen samenvat.
Toen ik de serre plaatste, had ik bewust besloten om geen plastic zeil te gebruiken, maar een vogelnet. Dat leek me handig: zo hoef ik geen extra water te geven als het regent. Maar ook hier komt de “wilde logica” om de hoek kijken. De bramen groeien naar binnen en ook de zaden van de (on)kruiden vinden hun weg. Een aanpassing staat nu op mijn todo-lijst
Druifje hier, druifje daar
In een wilde heg groeien bramen en druivelaars broederlijk door elkaar. Mooi, toch?
