Toen ik deze zomer de dame aan de telefoon vroeg vanaf welke telefoonpaal ik mocht aftakken, was het antwoord eender welke. Ideaal, want er staat een paal op een goede 10 m van de achterdeur.
Eerste storing
Met de kraan naar binnen rijden leek een scène uit een doe‑het‑zelfreclame: soepel, professioneel, en met precies genoeg stof om het stoer te laten lijken. Goed materieel is al de helft van het werk, niet? Het lachen was echter van korte duur. Het lukte niet om de granietplaten te verwijderen.
Bij steekproeven was ik op dunne granietplaten gestoten, maar bij de achterdeur blijkt een dik blok graniet te liggen. Verwijderen? Niet echt. Verplaatsen? Ook niet. Het graniet hield zich aan zijn contract: blijven liggen. Wel iets om mee rekening te houden want de bovenzijde van het blok is namelijk de voorziene bovenkant van de toekomstige vloer.
Tweede storing
Dan maar buiten beginnen. Met nog een tweetal meter te gaan liep het mis: rupsband eraf. In theorie een klusje van vijf minuten; in praktijk een les in mechanica en avondschemering. De vetcilinder besloot die dag een sabbatical te nemen.
Buisken erin, sleuveken toe
Uiteindelijk lag de groene wachtbuis netjes in de grond -kleurcodes zijn wettelijk geregeld- , waarschuwingslint erbij en sleuf volledig opvullen. Twee namiddagen later had ik een sleuf die er uitzag alsof er een mini‑archeologische opgraving had plaatsgevonden, maar dan zonder de schatten.
Gebeld naar de installatiedienst en bevestiging gekregen dat de installatie nog steeds doorgaat in januari.
Oh nee, nu Franse storing
Net toen ik dacht dat het verhaal klaar was en ik de taak kon afvinken, verscheen er een nieuwe telefoonpaal. Twee meter van waar ik net zorgvuldig had gegraven. Wordt vervolgd …
